Καληνύχτα κόρη μου

Κοιμήσου τώρα μωρό μου, πέρασε ακόμα μια μέρα που φώτισε το γέλιο σου τη ψυχή μου, με γέμισε ελπίδα και μου έδωσε ζωή.

Δώσε μου το χεράκι σου και κράτα με δίπλα σου όσο θα κοιμάσαι.

Θα γίνω φύλακας στην πόρτα των ονείρων σου και θ' αποτρέψω κάθε εφιάλτη να σε τρομάξει. Μα κι αν ακόμα το κάνει, όταν τα όμορφα μάτια σου ανοίξεις, εγώ θα βρίσκομαι δίπλα σου, θα σου κρατώ το χέρι όπως τώρα.

Και να μη σε ταράζουν τα τέρατα παιδί μου. Όσο ζεις στην αγκαλιά μου, δεν θα τολμήσει ποτέ κανένας να σου κάνει κακό. Να κλείνουν τα βλέφαρά σου δίχως ν' ανησυχείς, δίχως να τρομάζεις, θα εξαφανίσω εγώ κάθε σου φόβο.

Κοιμήσου τώρα μωρό μου, σου υπόσχομαι να εμποδίζω εγώ καθετί άσχημο να σε πλησιάσει.

Θα πάρω τα πιο όμορφα όνειρα μου και θα στα χαρίσω, θα ζωγραφίσω τον κόσμο σου με τα πιο φωτεινά χρώματα για να μην υπάρχει πουθενά το σκοτάδι, θα τον γεμίσω αγάπη, φροντίδα και μαλακά σύννεφα για να πατάς. Θα πλάσω εκεί και δύο αγγέλους, να σε προσέχουν και να σ' αγαπούν, για να μην αισθανθείς ποτέ μόνη σου.

Κι εσύ θα είσαι η πριγκίπισσα αυτού του κόσμου, θα παίζεις, θα γελάς, θα πιστεύεις και θα σκέφτεσαι εκεί.

Δεν μπορώ όμως να σου πω με σιγουριά πως αυτός ο κόσμος θα είναι ο καλύτερος, ούτε και να σε πείσω πως έτσι είναι το σωστό να ζεις. Γι' αυτό, θα σου επιτρέψω να τον πάρεις αγκαλιά κι όσο μεγαλώνεις να τον αλλάζεις όπως θες εσύ, να τον στολίσεις και με τα δικά σου όνειρα και με τα δικά σου ιδανικά. Να τον ντύσεις σύμφωνα με τα δικά σου πιστεύω, να αλλάξεις κάποια πράγματα κι άλλα από αυτά να τα πετάξεις.

Κοιμήσου τώρα μωρό μου και να θυμάσαι πως αυτοί οι δύο άγγελοι, θα κρύβονται πάντα εκεί.

Να μαλακώνουν τους πόνους σου, να προσπαθούν να σε κάνουν ευτυχισμένη. Να σε βοηθούν να αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες σου και να έχουν πάντα μια αγκαλιά για να φυλάγεσαι.

Μη σε τρομάζει μικρή μου, τίποτα και κανένας, θα έχεις πάντα κάποιον κοντά σου, που δεν θα σε αφήσει να πάθεις ποτέ κακό, που θα ζει πρώτα για σένα και μετά για τον ίδιο του τον εαυτό.

Πες μου λοιπόν, τι αξίζει να φοβάσαι όταν έχεις γύρω σου τόση αγάπη;

Κοιμήσου τώρα μωρό μου.

Καληνύχτα κόρη μου.

Η απρόσμενη αλλαγή

Της Κλεοπάτρας Κάτση

Ήταν μόλις είκοσι χρονών, όταν γνώρισε τον άντρα με τον οποίο παντρεύτηκε, έκανε μία κόρη και στο τέλος χώρισε.

Η Φιλιώ από μικρή, ήταν πολύ όμορφη. Είχε μαύρα μαλλιά , διεισδυτικά μάτια, ψηλό ανάστημα και ροδοκόκκινα χείλη. Αργότερα σαν έφηβη, ομόρφυνε ακόμα περισσότερο και πλέον σαν γυναίκα μοιάζει με οπτασία.

Από μικρή έψαχνε τον όμορφο πρίγκιπα, με τον οποίο θα μοιραστεί την υπόλοιπη ζωή της, εφόσον πίστευε στους μεγάλους έρωτες, όπως κάθε κοπέλα στο νεαρό της ηλικίας της.

Αντίθετα, ο Φίλιππος, ήθελε μία κοπέλα για να περάσει την ώρα του, αυτό όμως το ξέχασε μέσα σε ένα βράδυ, εκείνη τη νύχτα που γυρνούσε από μία έξοδο του και την γνώρισε.

Τότε εκείνος ήταν περίπου τέσσερα χρόνια μεγαλύτερος της. Από την στιγμή που την είδε την αγάπησε πολύ, πάρα πολύ, θα έλεγε κάποιος ότι ήταν τρελός μαζί της, ποιος; εκείνος που δεν θα σπαταλούσε ούτε μία εβδομάδα παραπάνω για μία γυναίκα.

Την Φιλιώ όμως την λάτρεψε, δεν άντεχε δευτερόλεπτο μακριά της, ήθελε να την έχει συνέχεια μέσα στα ζεστά του χέρια. Δεν μπορούσε να την βλέπει στεναχωρημένη, καιγόταν όλο του το είναι και δάκρυζε μέσα στην αγκαλιά της, όταν έπρεπε να την αποχωριστεί.

Εκείνη νόμιζε πως ζούσε στον δικό τους κόσμο, δίχως κακό, ψέμα και λύπες. Αν και προβληματιζόταν λίγο με την μανία του, μαζί της. Αυτή την σκέψη όμως, την διέγραφε κάθε φορά από τον νου της εκείνος, με ένα μόνο του βλέμμα.

Μέσα στον χρόνο της γνωριμίας τους, αποφάσισαν να παντρευτούν και να περάσουν μαζί την ζωή που τους περίμενε από εδώ και πέρα, μαζί με την κόρη τους η οποία θα γεννιόταν τους επόμενους μήνες. Μία ζωή, που είχαν πλάσει στο μυαλό τους, γεμάτη αγάπη.

Τον επόμενο χρόνο ο Φίλιππος, έχασε τον πατέρα του, το “καπετάνιο” του, όπως συνήθιζε να τον αποκαλεί. Έκτοτε έχασε τη γη κάτω από τα πόδια του, δεν τον ένοιαζε τίποτα, δεν ασχολούνταν με κανέναν, ούτε καν με την νεογέννητη κορούλα του. Η μόνη του παρηγοριά ήταν το αλκοόλ. Κάπως έτσι άρχισαν και οι φουρτούνες στη ζωή του.

Ένα βράδυ λοιπόν, γύρω στις έντεκα, η Φιλιώ κλάδεψε και το τελευταίο ξερό φύλλο από την τριανταφυλλιά της.

Έμειναν ακόμα πέντε λεπτά πριν έρθει, σκέφτηκε και ξάπλωσε με μιας στο πουπουλένιο της στρώμα.

Ύστερα από λίγο, άκουσε τα κλειδιά απ’ το αμάξι και εντέλει το ξεκλείδωμα της εξώπορτας, έκλεισε τα μάτια της και έκανε πως κοιμάται. Δεν μπορούσε να δει τα μάτια του άντρα της κόκκινα από το ποτό.

Εκείνος αφού άλλαξε τα ρούχα του και φόρεσε τις πιτζάμες του ξάπλωσε δίπλα της, σκεπάστηκε και της γύρισε την πλάτη.

Άρχισε να ακούγεται το ροχαλητό του μέχρι την κουζίνα, η οποία ήταν αρκετά μακριά από το υπνοδωμάτιο.

Τότε η Φιλιώ σηκώθηκε, έφτιαξε ένα τσάι και κάθισε στο σαλόνι της. Δεν ανεχόταν αυτή την κατάσταση. Ο άντρας που αγάπησε και παντρεύτηκε, είχε αλλάξει.

Δεν ήταν πια τρυφερός μαζί της, δεν ασχολήθηκε ποτέ με την κόρη τους, η οποία τον κοίταζε πάντα με παράπονο στα μάτια, όταν τον έβρισκε σπίτι. Δεν τόλμησε ποτέ να του μιλήσει, φοβόταν, υπήρχαν φορές που γύριζε από τα καφενεία της γειτονιάς και παραμιλούσε τόσο δυνατά, ώστε οι φωνές του έφταναν μέχρι το δωμάτιο της.

Εκείνες τις νύχτες την παρηγορούσε η αγκαλιά της μητέρας της. Τα άλλα βράδια όμως, που εκείνη έλειπε σε δουλειές, (διότι μόνη της συντηρούσε όλη την οικογένεια), έκρυβε το κεφάλι τις κάτω από το μαξιλάρι και έβαζε από πάνω το πάπλωμα της, μήπως και οι κραυγές του σταματήσουν να ακούγονται τόσο δυνατά, μάταια όμως.