Αρχειοθήκη ιστολογίου

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Καληνύχτα κόρη μου

Κοιμήσου τώρα μωρό μου, πέρασε ακόμα μια μέρα που φώτισε το γέλιο σου τη ψυχή μου, με γέμισε ελπίδα και μου έδωσε ζωή.

Δώσε μου το χεράκι σου και κράτα με δίπλα σου όσο θα κοιμάσαι.

Θα γίνω φύλακας στην πόρτα των ονείρων σου και θ' αποτρέψω κάθε εφιάλτη να σε τρομάξει. Μα κι αν ακόμα το κάνει, όταν τα όμορφα μάτια σου ανοίξεις, εγώ θα βρίσκομαι δίπλα σου, θα σου κρατώ το χέρι όπως τώρα.



Και να μη σε ταράζουν τα τέρατα παιδί μου. Όσο ζεις στην αγκαλιά μου, δεν θα τολμήσει ποτέ κανένας να σου κάνει κακό. Να κλείνουν τα βλέφαρά σου δίχως ν' ανησυχείς, δίχως να τρομάζεις, θα εξαφανίσω εγώ κάθε σου φόβο.

Κοιμήσου τώρα μωρό μου, σου υπόσχομαι να εμποδίζω εγώ καθετί άσχημο να σε πλησιάσει.

Θα πάρω τα πιο όμορφα όνειρα μου και θα στα χαρίσω, θα ζωγραφίσω τον κόσμο σου με τα πιο φωτεινά χρώματα για να μην υπάρχει πουθενά το σκοτάδι, θα τον γεμίσω αγάπη, φροντίδα και μαλακά σύννεφα για να πατάς. Θα πλάσω εκεί και δύο αγγέλους, να σε προσέχουν και να σ' αγαπούν, για να μην αισθανθείς ποτέ μόνη σου.

Κι εσύ θα είσαι η πριγκίπισσα αυτού του κόσμου, θα παίζεις, θα γελάς, θα πιστεύεις και θα σκέφτεσαι εκεί.

Δεν μπορώ όμως να σου πω με σιγουριά πως αυτός ο κόσμος θα είναι ο καλύτερος, ούτε και να σε πείσω πως έτσι είναι το σωστό να ζεις. Γι' αυτό, θα σου επιτρέψω να τον πάρεις αγκαλιά κι όσο μεγαλώνεις να τον αλλάζεις όπως θες εσύ, να τον στολίσεις και με τα δικά σου όνειρα και με τα δικά σου ιδανικά. Να τον ντύσεις σύμφωνα με τα δικά σου πιστεύω, να αλλάξεις κάποια πράγματα κι άλλα από αυτά να τα πετάξεις.

Κοιμήσου τώρα μωρό μου και να θυμάσαι πως αυτοί οι δύο άγγελοι, θα κρύβονται πάντα εκεί.

Να μαλακώνουν τους πόνους σου, να προσπαθούν να σε κάνουν ευτυχισμένη. Να σε βοηθούν να αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες σου και να έχουν πάντα μια αγκαλιά για να φυλάγεσαι.

Μη σε τρομάζει μικρή μου, τίποτα και κανένας, θα έχεις πάντα κάποιον κοντά σου, που δεν θα σε αφήσει να πάθεις ποτέ κακό, που θα ζει πρώτα για σένα και μετά για τον ίδιο του τον εαυτό.

Πες μου λοιπόν, τι αξίζει να φοβάσαι όταν έχεις γύρω σου τόση αγάπη;

Κοιμήσου τώρα μωρό μου.

Καληνύχτα κόρη μου.

Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

Το παράπονο του Αυγούστου

Και πάλι εσύ ο τιμώμενος μήνας, ο αγαπημένος όλων Αύγουστος.

Θα ήθελα πολύ να σε βλέπω κι εγώ μέσα από τα μάτια των υπολοίπων. Να σε προσμένω και να σε θαυμάζω με την ίδια ανυπομονησία. Να είσαι και για μένα το μικρό θαύμα του χρόνου.

Βλέπεις όμως εγώ σε αντιμετώπιζα πάντα ως απάτη, σε θεωρούσα από παιδί μια πλάνη, που ξεγελούσε τον καθένα με το κόκκινο ολόγιομο φεγγάρι της.



Φεγγάρι μονάχα μιας νύχτας, μα εμένα με τρόμαζε κι ακόμα με φοβίζει τόσο πολύ αυτό το κόκκινο. Μοιάζει θαρρώ με ανοιχτή πληγή στον καλοκαιρινό ουρανό. Σαν να κραυγάζει ο ίδιος ο Θεός κι όπως συμβαίνει με τους ανθρώπους, έτσι και με το κόκκινο φεγγάρι, το κοιτούν όλοι με θαυμασμό διότι διαφέρει.

Κανένας όμως δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει, γιατί φαίνεται ματωμένο.

Με πονά το φεγγάρι σου Αύγουστε, δεν μπορώ να το υπομείνω. Δεν αντέχω να το κοιτώ, μοιάζει ανάμεσα σε τόσα αστέρια που λάμπουν γύρω του, σε τόσα ανθρώπινα μάτια που το κοιτούν μαγεμένα, αυτό να ασφυκτιά.

Υπέφεραν άραγε όλοι εκείνοι οι ζωγράφοι που αντέγραψαν την πλανεύτρα ομορφιά του;
Άντεξαν οι χορδές των κιθαρών που γρατζουνίστηκαν κάτω από φεγγαρόφωτο;
Πόσοι ποιητές ξόδεψαν τους στίχους τους για να τους αφιερώσουν σε αυτό;
Πόσες φωνές τραγούδησαν με λυγμό την μοναξιά τους για 'κεινο;
Πόσα δάκρυα κύλησαν από τα μάτια των ονειροπόλων συγγραφέων, που έπλασαν ιστορίες κάτω από το πορφυρό φως του;

Τι μένει τελικά από 'σενα Αύγουστε;

Ίσως πίκρα μονάχα, όνειρα απραγματοποίητα και θλίψη.


Και το δικό μου παράπονο, που δεν  έμαθες ποτέ.

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Δίχως μάτια

Τ' αγαπούσα τα μάτια της, ήταν γεμάτα ζωή. Χαμογελούσαν περισσότερο από τα χείλη της, δεν είχα ξαναδεί όμοια τους, μήτε και πιστεύω πως θα βρω άλλα ίδια. 

Είχαν το χάρισμα να με κάνουν κι εμένα να γελώ, ό,τι κι αν αντιμετώπιζα καθώς την κοιτούσα ομόρφαινε, άλλαζε όλος ο κόσμος, γίνονταν δικός της, γίνονταν μοναδικός.

Έχω καιρό να δω αυτά τα μάτια. Το πρόσωπό της. Εκείνη.




Σαν να έσβησαν, σαν να θέλησαν να χαθούν από τον κόσμο.
Σαν να απελπίστηκαν από τον Θεό που πίστευαν.
Σαν να πέθανε το χαμόγελο που τα χαρακτήριζε.

Κι έγινε ο κόσμος φτωχότερος, δίχως να ξέρω το γιατί.

Ίσως να προσπάθησαν να μου εξηγήσουν το ότι πονούν, ίσως να έδειχναν τόσο ευτυχισμένα γιατί θα τρόμαζε κανείς αν έβλεπε τον πόνο τους.

Ίσως γέμισαν δάκρυα τα μάτια της και φοβάται να διαλύσει την εικόνα μου γι' αυτά.

Ίσως πάλι να με αγάπησαν πολύ, ίσως να με λάτρεψαν με τόση δύναμη που κρύφτηκαν για να μη τα δω πληγωμένα.

Κι έτσι ταξίδεψαν αυτά τα μάτια.
Κι έτσι χάθηκε το φως.

Κι έτσι έμεινε ο κόσμος δίχως μάτια.

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Τα γαρύφαλλα πέθαναν

Έτσι σκόρπισε το χρώμα της η νύχτα απόψε, σαν νύφη θλιμμένη με πέπλο μαύρο που τυλίχτηκε γύρω του.

Κι άφησα και τα γαρύφαλλα από τα χέρια μου, τ' άφησα επιτέλους ελεύθερα, αφού δεν μπορούσα να τα κάνω ν' ανθίσουν πλάι σ' εμένα.

Τ' ακούμπησα στην καρδιά μου, χάρισα σ' αυτά τους χτύπους της και μύρισα ακόμα μια φορά τ' άρωμα τους.


Το άρωμα που δεν θα λησμονήσω ποτέ.

Είναι όμορφες οι αναμνήσεις θαρρούσες. Μα πάντα διαφωνούσα μαζί σου. Πως μπορεί όμορφο να είναι κάτι που σε πονά; Πως μπορώ ν' αγαπώ ό,τι με κομματιάζει;


Όχι, δεν είμαι δειλή. Μα ούτε κι ατσάλινη. 

Κι αν κομμάτι του εαυτού μου πια θεωρούνται, εγώ τις αρνούμαι. Δεν τις θέλω. Δεν τις χρειάζομαι και δεν θα επιτρέψω στα γαρύφαλλα μου να γίνουν ανάμνηση. Στου μυαλού μου τον κόσμο δεν θα δεχθώ να ζήσουν. 

Εγώ τ' αγάπησα μονάχα με την καρδιά μου κι εκεί θα είναι πάντα ζωντανά, θα μοιάζουν με ζωγραφιές, θα φέρνω την εικόνα τους στα μάτια μου όποτε θέλω. 

Δεν θα τα θυμάμαι, διότι δεν θα τα ξεχάσω ποτέ. 

Σε αυτά  τα γαρύφαλλα που παραπονέθηκες πως δεν είχες κοντά σου, αυτά που αγάπησα, αυτά που ξεψύχησαν αλλά σου έδωσαν την καρδιά τους να ζει μέσα σου, δεν θα επιτρέψω ποτέ να γίνουν αναμνήσεις.

Αυτά τα γαρύφαλλα που ζήτησες, πέθαναν στα χέρια μου για να σε βρουν και να ζήσουν μαζί σου.