Αρχειοθήκη ιστολογίου

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2018

Και σε είπα θάλασσα

Και σε είπα θάλασσα
κι ήσουν δροσερή σαν τα νερά της.
Πότε γαλήνια κι ήρεμη
Πότε πληγωμένη και φουρτουνιασμένη.

Και σε είπα θάλασσα
και γέμισαν τα μάτια σου ελπίδα,
κύματα η άδεια αγκαλιά σου.
Κι έγινες γαλάζια.





Και σε είπα θάλασσα
και χάθηκα σαν φίλησα, τα αλμυρά σου χείλη,
σαν τα μαλλιά, χρυσά στο χρώμα της άμμου,
μύρισα σαν γιασεμιά.

Και σε είπα θάλασσα
και κάηκα στους ήλιους του κορμιού σου
και έζησα στα γυμνά σου χέρια για λίγο.
Για τόσο λίγο...

Και σε είπα θάλασσα
και βασίλεψα μαζί σου,
γιατί δεν κατάλαβες ποτέ,
πόσο ερωτεύτηκα τη θάλασσα.

Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017

Πάμε μια βόλτα

Έλα να πάμε μια βόλτα.

Να περπατήσουμε στην παραλία, να μου μιλήσεις καθώς θα φυσά ο αέρας τα πρόσωπά μας για ό,τι τύχει. Θέλω να μου πεις για τα όνειρα σου, για την κάθε κρυφή σκέψη που βασανίζει το μυαλό σου από παιδί.

Να σου μιλώ καθώς θα περπατάμε για όσα τραγούδια αγάπησα και για τα ποιήματα που άγγιξαν την ψυχή μου. Να σε κοιτώ κλεφτά σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής και να γελώ όταν ανταμώνουν τα βλέμματά μας.



Έλα να πάμε μια βόλτα.

Ας αφήσουμε τα φώτα της πόλης να στολίσουν τις δυο καρδιές μας, έλα να παίξουμε κι εμείς με τα παιδιά και να ξεχάσουμε για λίγο όσα προβλήματα μας απασχολούν. Κάνε αυτά τα Χριστούγεννα να μοιάζουν με καλοκαίρι.

Ζήτα μου επιτέλους να βγάλω τα γάντια από τα χέρια μου κι άγγιξε τα με τα δικά σου για να ζεσταθούν. Αγκάλιασε με και ας ξεκινήσουμε τον χορό. Δεν θέλω να ξέρω τα βήματα, θ' ακολουθώ τα δικά σου, δεν θέλεις να ξέρεις τον ρυθμό, θα στον ψιθυρίσω εγώ.

'Ελα να πάμε μια βόλτα.

Και σαν σουρουπώσει έλα να καθίσουμε, μα μη μου μιλάς. Γέλα μου μονάχα.
Κι άσε το κάθε άστρο τ' ουρανού να λάμψει μέσα στη σιωπή μας.
Και καθώς ένα από αυτά θα πέφτει, ας κάνουμε μια ευχή.


Να κρατήσει για πάντα αυτή η βόλτα.

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

Λίγοι στίχοι για εκείνη...Λίγες λέξεις για εκείνον

-Πάλι για σένα γράφω, για να σε κάνω τραγούδι.

Για να σε ντύσω με τις πιο όμορφες μουσικές που επιθυμώ να φοράς, να σε γδύσω με στίχους γεμάτο έρωτα, να σε βρίσκω πάντα στα χείλη μου όταν τραγουδώ. Να μπορείς μέσα από τους ήχους μου να ξεκουράζεις το κορμί σου πλάι στο δικό μου.

Θέλω να με πονούν οι απελπιστικές κραυγές των μελωδιών μου για σένα, να με κάνουν να σε νιώθω μα να ξέρω πως δεν μπορώ να σε ακουμπήσω, να σου μιλήσω, να σε ρωτήσω ποιο κομμάτι του εαυτού μου, εκείνου που πια δεν αναγνωρίζω, αγάπησες τόσο;

Τι σε έκανε να μείνεις; Ή μάλλον, τι σε κάνει πάντα να μένεις; Ανέκαθεν απορούσα, τι σε κάνει να μ' ερωτεύεσαι όταν εγώ μετρώ τους ανθρώπους να χάνονται έναν έναν από κοντά μου.

Κι εσύ πάντα εκεί και ποτέ εδώ.

Να θες να ζεις για μένα και τελικά να σε σκοτώνεις με την απουσία μου λίγο λίγο.
Κι εγώ; Μόνιμα ανήμπορος ν' αντέχω ν' αγαπώ κάτι που δεν έχω κι όμως δεν μπορώ να σε διώξω από μέσα μου. Συνεχίζω να σε τραγουδώ μέχρι τελικά να σ' αισθανθώ.

Πάλι για σένα γράφω, για να σε κάνω τραγούδι.



-Πάλι για σένα γράφω, για να σε κάνω ποίημα.

Για να σε φέρνω στον νου μου ξανά και να ζωντανεύουν για λίγο οι αναμνήσεις μου. Να μπορώ να σ' αγγίξω με τις λέξεις μου, όμως τα χέρια μου να παραμένουν άδεια. Ν' ανασάνεις κοντά μου καθώς θ' αναζητώ να βρω μοναδικά επίθετα για να σε χαρακτηρίσω.

Θέλω να σε κάνω εικόνα, να μπορώ να μυρίζω τ' άρωμα σου από τις ομοιοκαταληξίες που προσπαθώ να ταιριάξω, για να σε θυμίζουν όσο γίνεται περισσότερο. Να είσαι εσύ όλες μου οι λέξεις και να με κομματιάζουν αφού καμία από αυτές δεν μπορεί να σε φέρει κοντά μου.

Να σου εξηγήσω έτσι αυτό που είδα στα μάτια σου. Να σου θυμίσω το ποιος αληθινά είσαι κι όχι αυτός που πιστεύεις πως έχεις γίνει. Να σου μάθω πως είναι ο έρωτας που νοσταλγείς.

Κι εσύ πάντα εκεί και ποτέ εδώ.

Να σε κάνω να ξεχάσεις κάθε σου φόβο. Να σου δώσω τίτλο θέλω, να είσαι τα λόγια της ψυχής μου που θα μοιάζουν με τα δικά σου όνειρα και να σε ξαναδιαβάζω από την αρχή κάθε μέρα. Να σε ονομάσω έρωτα δικό μου.


Πάλι για σένα γράφω, για να σε κάνω ποίημα.

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Σ' ένα παγκάκι στη πλατεία

Κι είναι η νύχτα που σε φέρνει γι' άλλη μια φορά στη σκέψη μου.

Είναι που θέλω να σου φωνάξω να με αγαπήσεις απόψε όσο ποτέ.

Να είμαι δική σου, να ξεχάσεις για λίγο τον κόσμο γύρω σου. Ν' ακουμπήσω στα χείλη σου κάθε μου σ' αγαπάω. Να ξεκουράσεις το κορμί σου πλάι στο δικό μου. Να μπορώ να σε χαϊδέψω και να μη φοβάμαι μη φύγεις μόλις ανοίξουν τα μάτια μου.



Με ρώτησες πριν χρόνια, αν μπορείς να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι. Δεν ήθελα να σου απαντήσω τότε. Ήθελα να σε κοιτάξω στα μάτια και να σου χαρίσω και τα δικά μου όνειρα. Να τα κρατήσεις, να τ' αλλάξεις, να τα κάνεις όλα δικά σου.

Ήθελα να τα πλάσεις με τον τρόπο που εσύ επιθυμούσες, να τα ζωγραφίσεις και να τα ντύσεις με μουσικές της επιλογής σου.

Κι ήρθες πάλι απόψε, να μου κρατήσεις συντροφιά. Ήρθες να σε λατρέψω που υπάρχεις και να σε μισίσω που πρέπει να ζω δίχως εσένα.

Ξέρω όμως πως δεν μπορούν να σβήσουν, τα φώτα αυτής πλατείας που μου τραγουδούσες. Σ' αυτή που είχες φανταστεί ένα παγκάκι μονάχα κι εμάς τους δύο αγκαλιά να κάνουμε τα τραγούδια που αγαπήσαμε, την ίδια μας τη ζωή.

Ξέρω πως σ' αυτή τη πλατεία, θα με πάρεις κάποια στιγμή και θα χορέψουμε αγκαλιά.

Και θα τρέμω κάθε φορά που θα απομακρύνεσαι από κοντά μου και θα σε ζητώ μέχρι να με τυλίξεις ξανά στα χέρια σου. Εκεί που ανήκω, έτσι δεν μου έλεγες γεμάτος σιγουριά; Σε αυτά τα χέρια που δεν πρόλαβα να χορτάσω.

Εγώ όμως θα σε ζητώ σε κάθε μας βήμα, θα ζω και θα πεθαίνω σε κάθε μας ανάσα.

Βλέπεις είχαμε την ικανότητα να συναντίομαστε σε αυτόν τον χορό, σ' αυτόν που δεν χορέψαμε ακόμα και που θα μας ενώνει πάντα.

Μα δεν σου παραπονέθηκα ποτέ.

Γνώριζα πως θα μπορούσα κάθε φορά που σε ψάχνω, να σε βρίσκω στις λέξεις μου. Όπως ήξερες κι εσύ ότι θα υπάρχω πάντα στα ρεφρέν που βασανίζουν τον νου σου.


Εμάς ήθελα αγάπη μου απόψε, σ' ένα παγκάκι στη πλατεία. Λίγο από το μαζί που χρωστάμε ο ένας στον άλλον.