Αρχειοθήκη ιστολογίου

Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

Έμεινα εδώ


- Εδώ θα μείνω. Πάντα εδώ εμένα κι ας μη το μάθαινες. Κάθε βράδυ κοιμόμουν με τη σκέψη σου και το πρωί πάλι μ' εκείνη συντροφιά ξυπνούσα.



- Κι εγώ σε σκεφτόμουν, θύμωνα που με ξέχασες μα έπειτα δεν άντεχα. Θυμώμουν τα τραγούδια που μου ψιθύριζες ως το ξημέρωμα που θα κοιμόμουν. Το σιχάθηκα αυτό τ' ακουστικό που σε κρατούσε μακρυά! Κι ύστερα έκανα όνειρα, φανταζόμουν πως γέμιζες την άδεια πλευρά του κρεβατιού μου κι εγώ χανώμουν στα χέρια σου.

Αναπολούσα το χαμόγελό σου το οποίο πάσχιζα να μη ξεχάσω. Όχι, δεν έπρεπε να το ξεχάσω, δεν μπόρεσα να το ξεχάσω... Δεν ήθελα να το ξεχάσω. Όλα γίνονταν γαλάζια μ' ένα σου γέλιο, σαν το χρώμα εκείνης της θάλασσας, θυμάσαι;

Πόσο ευτυχισμένος ήσουν τότε, λες και κρατούσες ολόκληρο τον κόσμο στα δυο σου χέρια.

Σε λάτρεψα, μ' όλη τη δύναμη της ψυχής μου, από τη πρώτη φορά που σε αντίκρισα. Σε κοιτούσα στα μάτια τόσο επίμονα, θαρρείς και ήθελα να φωτογραφίσω το βλέμμα σου στη μνήμη μου, θαρρείς και ήξερα...

Τα φοβήθηκα τα καλοκαίρια μετά από εκείνο. Τελείωναν τόσο γρήγορα, δεν προλάβαινα να τα απολαύσω. Σάμπως κι εμείς, ένα καλοκαίρι δεν είμαστε;

- Δεν γίνεται εμείς οι δύο να είμαστε καλοκαίρι. Εκείνο κρατά ίσα με μια ανάσα κι εμείς χαρίσαμε κάθε μας πνοή ο ένας στον άλλον.

- Κράτα με και μη μ' αφήσεις ξανά. Όσο δύσκολο κι αν είναι πάντα να με κρατάς. Και σου υπόσχομαι πως θα είμαι εδώ. Θα γυρεύω τον εαυτό μου στα μάτια σου κι η αγάπη σου θ' ανασταίνει κάθε ξεψυχισμένη μου ελπίδα.

Μείνε, μείνε γι' απόψε, μείνε κι απόψε, μείνε για πάντα και συγχώρα με που πριν σου μίλησα σκληρά. Δεν τον αντέχω αυτόν τον κόσμο μακρυά σου, με κουράζει, με πονά. 

Θα το παλέψω όμως και μέσα από τις φουρτούνες θα βγω πάλι στη δική μας θάλασσα, στο λιμανάκι μου, σ' εσένα.

- Εδώ έμεινα κι εγώ, στη δική μας θάλασσα. Κλείσε τα μάτια σου κοριτσάκι μου, δικό μου κοριτσάκι, και μη φοβάσαι. Αύριο ο κόσμος θα ξημερώσει πιο κοντά στ' όνειρο, πιο κοντά σ' εμάς.

- Θα μείνεις;

- Στο είπα, μέχρι την τελευταία μας πνοή.

(Συνέχεια: http://suffrazetteinthecity.blogspot.com/2018/05/blog-post.html?m=1 )

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2018

Μείνε

- Πότε θα σε βγάλω επιτέλους από τη ζωή μου; Φύγε πια... Δεν σ' αντέχω, δεν αντέχω άλλο μ' ακούς;

- Ησύχασε αγάπη μου, γνωρίζω ότι πονάς, ξέρω ότι η καρδιά σου είναι κομμάτια.

Φταίω, όχι για όσα η ζωή έφερε ανάποδα, αλλά γιατί δεν μπόρεσα να είμαι κοντά σου όταν εσύ με χρειαζόσουν. Άφησα τα χιλιόμετρα να μας χωρίσουν, όταν εσύ τα έκανες να μοιάζουν με λίγα μόλις βήματα.


Έλα κοντά μου, μην ανησυχείς πια. Έλα να πλύνουμε το πρόσωπο σου, να φύγουν οι σκιές από τα μάτια σου κι αυτό το κόκκινο κραγιόν από τα χείλη σου. Αφού το ξέρω πως δεν τα θέλεις αυτά πάνω σου, σε κουράζει αυτή η τέλεια εικόνα που πρέπει πάντα να έχεις για όλους. Κι αυτό το κόκκινο ματώνει πάνω στα αφίλητα χείλη σου, θαρρείς και το φοράς για να φωνάξεις πως πονά η ψυχή σου κι όλοι κοιτούν μόνο την ομορφιά του.

Ας ξεφορτωθούμε αυτό το λαστιχάκι που αιχμαλωτίζει τα κατάξανθα μαλλιά σου. Μ'αρέσουν πιο πολύ όταν είναι λυτά, ξεχειλίζουν από αυτά τα αρώματα όλου του κόσμου καθώς τα μυρίζω.

Κι αυτή η υποτιθέμενη τρέλα σου με τα παπούτσια... Κάθε μέρα διαφορετικό ζευγάρι, ποτέ το ίδιο! Μα εγώ θυμάμαι πως λάτρευες να περπατάς ξυπόλητη, να αισθάνεσαι τη τραχιά άσφαλτο, την καυτή άμμο το καλοκαίρι και τη δροσερή θάλασσα που τόση αδυναμία έχεις. Όπως τότε στο νησί, που χτύπησες καθώς έτρεχες γιατί καίγονταν τα πόδια σου τα γυμνά. Κοριτσάκι μου, πάντα ήσουν τόσο απρόσεκτη και πεισματάρα.

- Δεν είμαι πια κοριτσάκι κι αυτό με πονά πιο πολύ απ' όλα...

- Αυτό το λάθος έκανες πάντα, ήθελες να 'σαι πρότυπο για όλους. Δεν τολμούσες να τσαλακωθείς, λες και γεννήθηκες αψεγάδιαστη.

Φώναξε επιτέλους! Μη φοβάσαι, εγώ εδώ θα είμαι, πλάι σου.

Και πάλι έβαλες την ανωτερότητα που θες να δείχνεις πάνω από τις επιθυμίες σου. Γιατί μου ζήτησες να φύγω από τη ζωή σου; Εγώ μόνο κοντά σου θέλω να 'μαι κι εσύ το ξέρω πως μόνο εμένα θα ζητάς.

Έλα στην αγκαλιά μου... Ξέρεις πόσες νύχτες κοιμόμουν με τη σκέψη σου; Αναρωτιόμουν για το πως θα είναι το άγγιγμά σου, η μυρωδιά σου, τα χείλη σου αυτά τα πάντα βαμμένα κόκκινα. 

Κι από την άλλη είχα τις λέξεις σου να με συντροφεύουν. Διάβαζα όσα έγραφες, σε λάτρευα και σε μισούσα που με αγάπησες δίχως να είμαι κοντά σου. Αλλά πάντα είχα ανάγκη αυτές τις λέξεις σου, όσο κι αν με κομμάτιαζαν, σε έφερναν κάθε φορά για λίγο κοντά μου.

Όμως τώρα δεν βρίσκω τις κατάλληλες λέξεις να στολίσω τα λόγια μου για σένα, αλλά ρε γαμώτο σε θέλω, δική μου, όπως πάντα.

Ξέρω πως τρέμουν τα χέρια σου, το παθαίνεις κάθε φορά που στεναχωριέσαι και με κοιτάς αμίλητη. Πες μου όμως μια λέξη, μη βουλιάζεις πάλι στη σιωπή, σε παρακαλώ.

- Μείνε.

( Συνεχίζεται )

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2018

Και σε είπα θάλασσα

Και σε είπα θάλασσα
κι ήσουν δροσερή σαν τα νερά της.
Πότε γαλήνια κι ήρεμη
Πότε πληγωμένη και φουρτουνιασμένη.

Και σε είπα θάλασσα
και γέμισαν τα μάτια σου ελπίδα,
κύματα η άδεια αγκαλιά σου.
Κι έγινες γαλάζια.





Και σε είπα θάλασσα
και χάθηκα σαν φίλησα, τα αλμυρά σου χείλη,
σαν τα μαλλιά, χρυσά στο χρώμα της άμμου,
μύρισα σαν γιασεμιά.

Και σε είπα θάλασσα
και κάηκα στους ήλιους του κορμιού σου
και έζησα στα γυμνά σου χέρια για λίγο.
Για τόσο λίγο...

Και σε είπα θάλασσα
και βασίλεψα μαζί σου,
γιατί δεν κατάλαβες ποτέ,
πόσο ερωτεύτηκα τη θάλασσα.

Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017

Πάμε μια βόλτα

Έλα να πάμε μια βόλτα.

Να περπατήσουμε στην παραλία, να μου μιλήσεις καθώς θα φυσά ο αέρας τα πρόσωπά μας για ό,τι τύχει. Θέλω να μου πεις για τα όνειρα σου, για την κάθε κρυφή σκέψη που βασανίζει το μυαλό σου από παιδί.

Να σου μιλώ καθώς θα περπατάμε για όσα τραγούδια αγάπησα και για τα ποιήματα που άγγιξαν την ψυχή μου. Να σε κοιτώ κλεφτά σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής και να γελώ όταν ανταμώνουν τα βλέμματά μας.



Έλα να πάμε μια βόλτα.

Ας αφήσουμε τα φώτα της πόλης να στολίσουν τις δυο καρδιές μας, έλα να παίξουμε κι εμείς με τα παιδιά και να ξεχάσουμε για λίγο όσα προβλήματα μας απασχολούν. Κάνε αυτά τα Χριστούγεννα να μοιάζουν με καλοκαίρι.

Ζήτα μου επιτέλους να βγάλω τα γάντια από τα χέρια μου κι άγγιξε τα με τα δικά σου για να ζεσταθούν. Αγκάλιασε με και ας ξεκινήσουμε τον χορό. Δεν θέλω να ξέρω τα βήματα, θ' ακολουθώ τα δικά σου, δεν θέλεις να ξέρεις τον ρυθμό, θα στον ψιθυρίσω εγώ.

'Ελα να πάμε μια βόλτα.

Και σαν σουρουπώσει έλα να καθίσουμε, μα μη μου μιλάς. Γέλα μου μονάχα.
Κι άσε το κάθε άστρο τ' ουρανού να λάμψει μέσα στη σιωπή μας.
Και καθώς ένα από αυτά θα πέφτει, ας κάνουμε μια ευχή.


Να κρατήσει για πάντα αυτή η βόλτα.