Αρχειοθήκη ιστολογίου

Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Στον παράδεισο έχω σημαδέψει ένα...Μεγανήσι



"Στον παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί..." Άφησα το βιβλίο μου για λίγο και το βλέμμα μου περιπλανήθηκε στην ομορφιά του νησιού.

-Μεγανήσι! Αναφώνησα κι ύστερα χαμήλωσα τα μάτια μου στην άσφαλτο.
Αυτός είναι ο παράδεισος.

Ο δικός μου μικρός παράδεισος, που αν και το καλοκαίρι απέχει μια ανάσα ακόμα, εδώ η μαγεία του έχει ήδη αρχίσει να φανερώνεται.






Φυσά τ' αγέρι και δροσίζει τον τόπο καθώς μαζί του κουβαλά την μεθυστική μυρωδιά της θάλασσας. 

Και αναρωτιέμαι τι κάνω ακόμα εδώ;

Έκλεισα την πόρτα πίσω μου και κατηφόρισα στην αγαπημένη μου θάλασσα. Κάθισα οκλαδόν στην άμμο και πήρα λίγη στη χούφτα του χεριού μου. Την κράτησα τόσο σφιχτά, σαν να 'ταν το πολυτιμότερο πράγμα που κράτησα ποτέ.

Χαμογέλασα και πήρα βαθιά εισπνοή, μια εισπνοή γεμάτη όνειρα κι αναμνήσεις, γεμάτη καλοκαίρια και φεγγάρια, γεμάτη αγάπη κι έρωτα κι έπειτα ήρθε η εκπνοή μέσα στη φαντασία και στην ελπίδα, μέσα στη λησμονιά και στο παράπονο, μέσα σε μένα και στο Μεγανήσι.

Ναι, με αυτό μπορώ να παρομοιάσω πλήρως το νησί μου, με την ανάσα μου και μόνο.

Κοιτώ και χάνομαι στα αγαπημένα μου χρώματα, το πορτοκαλί κάνει τρελούς συνδυασμούς με το κίτρινο, γλυκά παιχνίδια με το κόκκινο και σε παρασύρει στο να ξεχάσεις για λίγο το μπλε του κόσμου.

Τα κύματα βρέχουν τα πόδια μου στην ακροθαλασσιά και μέσα στη μαγεία αυτή ένιωσα πως όλα τ' άστρα που μόλις είχαν αρχίσει να αχνοφαίνονται στον ουρανό έλαμπαν μόνο για μένα. Κρατούσα όλο τον κόσμο στα χέρια μου, τον είχα φυλακίσει στα μάτια μου, ζούσε και ζούσα εκεί.

Δεν μπόρεσα ποτέ να εξηγήσω τον λόγο και τον τρόπο που μεταμόρφωνα πάντα τον ήλιο σε σελήνη κάθε φορά που βρισκόμουν στο νησί μου. Ούτε κατανόησα ποτέ πως είναι δυνατόν ακόμα κι ο ουρανός να διαφέρει εδώ. 

Στο Μεγανήσι πάντα ο κόσμος έμοιαζε με ζωγραφιές παιδιών, με όνειρα γραμμένα σε ένα φύλλο χαρτί τόσο αρμονικά μεταξύ τους, που πάντα θα έβρισκες λευκό μέσα στα σκοτάδια αρκεί να κοιτάξεις τη θάλασσα, θα ανακάλυπτες την αλήθεια μέσα στο ψέμα αν ύψωνες τα μάτια στον ουρανό κι αν όλο το νησί εξερευνούσε το βλέμμα σου, θα έβλεπες τη ζωή.

"Στον παράδεισο έχω σημαδέψει ένα...Μεγανήσι" Μονολόγησα κι άφησα την άμμο να γλιστρήσει από το χέρι μου.

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Σιωπή

Σιωπή, σταμάτα πια να απαιτείς να χαμογελώ. Για ποια Ανάσταση μου ζητάς να μιλώ; Όταν η ψυχή μου καιρό τώρα νεκρή αρνείται τη ζωή μακριά σου.

Κατάλαβε επιτέλους πως το μόνιμο χαμόγελό μου, είναι τα χιλιάδες δάκρυα που ποτέ δεν σου επέτρεψα να δεις. Πως κάθε μου σιωπή είναι το πιο ηχηρό μου παράπονο.


Μάθε πως ο δικός μου ο γολγοθάς δεν έχει γνωρίσει τέλος, πως σε κάθε μου βήμα ουρλιάζει η καρδιά μου και σε ζητά. Βαραίνει μέσα μου και ο κάθε της χτύπος γίνεται ανυπόφορος.

Και τόσα χάδια, τόσα χέρια, τόσες αγκαλιές γύρω μου που πια δεν μ' αγγίζουν, με πνίγουν και καθώς κλείνω τα μάτια μου εύχομαι να μην ανοίξουν ξανά.

Τα λόγια τόσο των υπολοίπων όσο και τα δικά μου μοιάζουν άδεια, κενά κι αν τα χείλη μου έχουν ανάγκη να μείνουν σιωπηλά κανείς δεν το κατανοεί.

Μη με ρωτάς γιατί, κουράζονται οι λέξεις μου, χάνουν το νόημα τους όταν τις ακούν άλλοι πέρα από σένα.

Γι' αυτό σταμάτα να μου μιλάς για Ανάσταση, τα δικά μου καρφιά, το δικό μου αίμα κι ο δικός μου πόνος, ματώνουν ακόμα τη ζωή μου.




Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Να γίνω θάλασσα...

Όσα γυαλιά κι αν σκίσουν την σάρκα μου απόψε δεν θα με πονέσουν, δεν θα υποφέρω, δεν θα πω καν πως πονώ.

Όχι δεν είμαι από ατσάλι, μήτε και το σώμα μου τόσο δυνατό, μα αφού τα μάτια σου πήρες μακριά μου, κανένας άλλος πόνος δεν με ακουμπά.

Παίρνω μια ανάσα κι ύστερα άλλη μία, πιο βαθιά κι η επόμενη ακόμα βαθύτερη. Τα βήματά μου ως συνήθως είναι πιο γρήγορα από αυτά των περαστικών κι όσο η διαδρομή που αφήνω πίσω μου μεγαλώνει, τόσο πιο πολύ βιάζομαι και καθώς προσπαθεί άνθρωπος να με προφτάσει, εγώ περπατώ γρηγορότερα.



Ως που το περπάτημα γίνεται τρέξιμο, τρέχω σαν παιδί που θέλει να ξεφύγει από τις φωνές της μάνας που θα το μαλώσει για την αταξία του, σαν ζώο αθώο που το κυνηγούν, τρέχω μα ξέρω καλά πως από τον θάνατο δεν θα ξεφύγω, ούτε εγώ, ούτε και κανένας άλλος.

Την θάλασσα αυτή που περπατώ τα απογεύματα, θα ‘θελα στα δύο να χωρίσω, να την κάνω στεριά, να πατώ επάνω και στην άλλη άκρη της να με περιμένει η αγκαλιά σου. Να κάνω τον κόσμο τόσο μικρό που να μην του αφήσω περιθώρια να μας κρατά χώρια. Να πλάσω ένα αστέρι και να του δώσω τ’ όνομα σου, το πιο όμορφο όνομα στον κόσμο κι ύστερα κάθε φορά που θα το κρατάς, να θυμάσαι το πόσο σ’αγαπάω.

Πάντα μισούσα τη θάλασσα, έλεγα πως χωρίζει ό,τι στον κόσμο αγαπιέται κι είχα στον νου μου εμάς. Μα πόσο ανόητη ήμουν; Θεωρούσα αυτή την απόσταση αξεπέραστη και ξέχασα την απόσταση του ουρανού από τη γη.

Λίγοι μήνες ακόμα λοιπόν, μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού και μάλιστα περισσεύουν τρία. Δεν τον φοβάμαι τον θάνατο, ακόμα κι αν αποφάσισε νωρίς να με κάνει συνταξιδιώτη του, μα έμαθα ν’ αγαπώ την θάλασσα και δεν προλαβαίνω όπως επιθυμώ να την απολαύσω.

Και τώρα που τα μάτια μου για πάντα θα σβήσουν, τώρα που το βαρύ χώμα θα σκεπάσει το ξεψυχισμένο μου κορμί, τώρα που θα φτάσω πιο κοντά στον Κύριο, εύχομαι να γίνω θάλασσα.

Μα το Θεό, τι ευχή; Απορώ κι εγώ η ίδια με τον εαυτό μου, αλλά τόσο πολύ σ’ αγάπησα που ξέχασα πως είναι το μίσος. Τόσο πολύ σε λάτρεψα που θα ‘θελα στιγμή να μη χάσω από τη ζωή σου.

Πως τόλμησα να το κάνω; Πως άντεξα να γνωρίζω πως θα σε πληγώσω; Πως μπόρεσα να σε ερωτευτώ και τώρα πως να χαθώ από τη ζωή σου;

Να ‘ξερα μονάχα πως τον θάνατο να τρομάξω για να μη σε πονέσω, τι λόγια να του πω για να τον συγκινήσω και να μ’ αφήσει να μείνω πλάι σου; Άραγε να βλέπει το χαμόγελό σου; Κι αν ναι, αχ, πως αντέχει να το κάνει δάκρυ;

Κλείνω τα μάτια και υψώνω τα χέρια στο Θεό που σε λίγο θα με πάρει κοντά του. Πλέκω τ’ όνομα σου με μεταξωτή κλωστή στα χείλη μου και σε κάνω ευχή.

“Σ’ αγαπώ και συγνώμη που το νιώθω” φωνάζω.
“Και θα σ’ αγαπώ σε κάθε μου ζωή, σε ό,τι κι αν υπάρχει μετά από εδώ, σε κάθε μου μορφή. Θα γίνω θάλασσα και θα ‘μαι πάντα η αγκαλιά σου”.

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Έρωτας θέλω να 'μαι


- Θέλω να παρατηρήσω κάθε λεπτομέρεια πάνω σου, να σε κοιτάξω για πρώτη φορά σαν να 'ναι η τελευταία. Αυτό θέλω μονάχα, να μ' αφήσεις να χαθώ στα μάτια σου.

- Μη μου μιλάς για το τέλος, δείξε μου την αρχή, μάθε με να τολμώ. Μη μου λες πως πολλά σου ζητώ, τίποτα καθώς αγαπάς δεν φαντάζει ακατόρθωτο.
Σταμάτα να μου μιλάς για αριθμούς και κλείσε με στην αγκαλιά σου τώρα και κάνε αυτή τη στιγμή να διαρκέσει για πάντα.




-Μου ζητάς πράγματα που γνωρίζεις πως δεν γίνονται, κάνεις σαν παιδί που θέλει όλο τον κόσμο ν' αποκτήσει.

- Μ' αγαπάς;

- Δεν το ξέρεις;

- Δυο λέξεις μόνο θέλω ν' ακούσω και να τις διαβάσω στα μάτια σου.

- Σ' αγαπάω, σ' αγαπάω με έναν τρόπο μοναδικό. Σ' αγαπάω και γι' αυτό πολλές φορές γίνομαι σκληρός, γιατί θέλω μια ζωή μαζί σου, πλάι σου. Θέλω τις μέρες και τα βράδια μας. Θέλω όσα παιδεύουν το μυαλό μου τις νύχτες που μόνος περνώ, να τα ζήσω μαζί σου.

- Θα ' ρθω, θα 'ρθω αγάπη μου κι η ζωή μας, σου υπόσχομαι ποτέ ξανά δεν θα 'ναι άδεια. Εύχομαι να μπορούσα κάθε πόνο να τον πάρω από μέσα σου κι ας υποφέρω εγώ και για τους δυο μας.

- Μου είναι δύσκολο για το αύριο να ζω.

- Εμένα μου είναι πιο δύσκολο να ζω χωρίς εσένα.

- Φαντάζει πολύς ο χρόνος που πρέπει ν' αναμένουμε.

-  Είναι όμως περισσότερα όσα μαζί θα ζήσουμε.

- Σ' αγαπάω, μα δεν μπορώ. 

- Δεν θες και τέτοια σ' αγαπάω με κομματιάζουν δεν μπορώ να τ' ακούω.

- Τι μου λες;

- Αυτό που ακούς, πόση δύναμη χρειάζεται για ν' αρνηθείς μια αγάπη; Θα σου απαντήσω εγώ, καθόλου. Πως μου λες λοιπόν πως μ' αγαπάς αν για μένα αρνείσαι να επιμένεις; Ήταν το δεν μπορώ σου, πιο δυνατό από κάθε σ' αγαπάω.

- Συγνώμη αγάπη μου, συγνώμη που σε πονώ. Πόσο θα 'θελα να γινόσουν θάλασσα, να μαι κι εγώ καράβι, κάθε βράδυ στα κύματα σου ν' αρμενίζω.

- Δεν θέλω να γίνω θάλασσα. Έρωτας για σένα θέλω να 'μαι.

- Υποσχέσου πως θα 'ρθεις και θα γίνεις το καλοκαίρι μου.

- Ορκίζομαι να 'ρθω και να γίνω ο κόσμος σου.

- Πες μου καλή μου πως μαζί θα ζούμε.

- Ορκίζομαι να μη γνωρίσει τέλος η αγάπη μας.

- Κλείσε τώρα τα μάτια σου και πες πως για πάντα θα μ' αγαπάς.

- Κλείνω τα μάτια μου κι ορκίζομαι ακόμα κι όταν για πάντα θα κλείσουν, ακόμα και τότε να σ' αγαπάω.