Αρχειοθήκη ιστολογίου

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Σ' ένα παγκάκι στη πλατεία

Κι είναι η νύχτα που σε φέρνει γι' άλλη μια φορά στη σκέψη μου.

Είναι που θέλω να σου φωνάξω να με αγαπήσεις απόψε όσο ποτέ.

Να είμαι δική σου, να ξεχάσεις για λίγο τον κόσμο γύρω σου. Ν' ακουμπήσω στα χείλη σου κάθε μου σ' αγαπάω. Να ξεκουράσεις το κορμί σου πλάι στο δικό μου. Να μπορώ να σε χαϊδέψω και να μη φοβάμαι μη φύγεις μόλις ανοίξουν τα μάτια μου.



Με ρώτησες πριν χρόνια, αν μπορείς να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι. Δεν ήθελα να σου απαντήσω τότε. Ήθελα να σε κοιτάξω στα μάτια και να σου χαρίσω και τα δικά μου όνειρα. Να τα κρατήσεις, να τ' αλλάξεις, να τα κάνεις όλα δικά σου.

Ήθελα να τα πλάσεις με τον τρόπο που εσύ επιθυμούσες, να τα ζωγραφίσεις και να τα ντύσεις με μουσικές της επιλογής σου.

Κι ήρθες πάλι απόψε, να μου κρατήσεις συντροφιά. Ήρθες να σε λατρέψω που υπάρχεις και να σε μισίσω που πρέπει να ζω δίχως εσένα.

Ξέρω όμως πως δεν μπορούν να σβήσουν, τα φώτα αυτής πλατείας που μου τραγουδούσες. Σ' αυτή που είχες φανταστεί ένα παγκάκι μονάχα κι εμάς τους δύο αγκαλιά να κάνουμε τα τραγούδια που αγαπήσαμε, την ίδια μας τη ζωή.

Ξέρω πως σ' αυτή τη πλατεία, θα με πάρεις κάποια στιγμή και θα χορέψουμε αγκαλιά.

Και θα τρέμω κάθε φορά που θα απομακρύνεσαι από κοντά μου και θα σε ζητώ μέχρι να με τυλίξεις ξανά στα χέρια σου. Εκεί που ανήκω, έτσι δεν μου έλεγες γεμάτος σιγουριά; Σε αυτά τα χέρια που δεν πρόλαβα να χορτάσω.

Εγώ όμως θα σε ζητώ σε κάθε μας βήμα, θα ζω και θα πεθαίνω σε κάθε μας ανάσα.

Βλέπεις είχαμε την ικανότητα να συναντίομαστε σε αυτόν τον χορό, σ' αυτόν που δεν χορέψαμε ακόμα και που θα μας ενώνει πάντα.

Μα δεν σου παραπονέθηκα ποτέ.

Γνώριζα πως θα μπορούσα κάθε φορά που σε ψάχνω, να σε βρίσκω στις λέξεις μου. Όπως ήξερες κι εσύ ότι θα υπάρχω πάντα στα ρεφρέν που βασανίζουν τον νου σου.


Εμάς ήθελα αγάπη μου απόψε, σ' ένα παγκάκι στη πλατεία. Λίγο από το μαζί που χρωστάμε ο ένας στον άλλον.

Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

Εγώ καρδιά μου...

-Να μην ανησυχείς, δεν θα σε αφήσω ποτέ να χαθείς. -Δεν ανησυχώ γι' αυτό, με έσβησες εδώ και καιρό για πάντα από τη ζωή σου. Το ένιωσα, το είδα, μιας και δεν μπόρεσαν ποτέ να μου κρύψουν τίποτα τα μάτια σου, τα διάβαζα ανέκαθεν σαν ορθάνοιχτο βιβλίο. Εύχομαι όμως να μπορούσες να κρυφτείς, να μην μάθαινα, να μην ήξερα, να μη βλέπω, να μην αισθάνομαι. -Μη γίνεσαι σκληρή, το ξέρω πως δεν είσαι, το ξέρω πως μ' αγαπάς. -Λάθος, δεν σ' αγαπάω, έμαθα να σε λατρεύω, να μη σε ξεχωρίζω από το εγώ μου. Έμαθα να σε πιστεύω και να με σκοτώνω κάθε μέρα κι από λίγο για σένα. Και τώρα θα σου ζητήσω να φύγεις, ξέρεις τι σημαίνει για μένα ο χωρισμός σου;

Μπόρεσες άραγε ποτέ να νιώσεις το μέγεθος της αδυναμίας μου στο πρόσωπο σου; Αιμορραγεί κάθε μέρα η ψυχή μου μακριά σου και τώρα που πρέπει να φανώ σκληρή, εκείνη με κομματιάζει, έχει γίνει κόμπος η ανάσα μου και με πνίγει. Έχω μείνει να ρωτώ τον Θεό γιατί, γιατί χωρίς εσένα, πως χωρίς εσένα, που χωρίς εσένα στον κόσμο να χωρέσω. -Με πονάνε τα λόγια σου μάτια μου, σ' αγαπώ, πάντα το έκανα. -Πως μπορείς για πόνο να μου μιλάς ακόμα και γι' αγάπη; Εμπρός πάρε ένα μαχαίρι και ζήτα μου να κοπώ, να δεις το αίμα μου να τρέχει κι έπειτα πες μου να γελάσω και να μην το λογιάζω καθώς κόκκινο θα βάφει το πάτωμα. Θα το κάνω. Αν το θέλεις, θα σου χαρίσω το πιο αληθινό χαμόγελο που έχω και θα είμαι ευτυχισμένη γιατί θα είσαι κι εσύ. Τόσο σε λατρεύω, τόσο σε χρειάζομαι. Δεν κατανόησα ποτέ ποια δύναμη με ωθεί πάντα σε 'σένα. Ούτε το γιατί κάθε μου ανάσα φωνάζει τ' όνομα σου. Αλλά ούτε κι εσύ τελικά το κατάλαβες, μ' αγάπησες γιατί σ' αγαπάω και μόνο. Κρατιόσουν από μένα, θα με άφηνες αν το έκανα εγώ πρώτη, δεν θα πάλευες ποτέ για μένα, όπως εγώ. Όχι, δεν είχα ποτέ την απαίτηση να με αγαπήσεις τόσο ώστε να αγωνιστείς για χάρη μου, ούτε την απαίτηση να τρομάξεις αν δεν ακούσεις για ώρες τη φωνή μου, ούτε θα σε κρίνω που μπορείς και σε άλλα χέρια κοιμάσαι, άλλωστε κοιμάσαι μακριά μου, αυτό θα με ενοχλούσε; -Σε παρακαλώ σταμάτα, μη το κάνεις αυτό στον εαυτό σου. -Να σταματήσω να λέω την αλήθεια και να κρυφτώ σ' ένα παραμύθι; Δεν είμαι μωρό καρδιά μου, δεν θέλω να κρυφτώ από τίποτα κι από κανέναν. Κι αν αυτή είναι η αλήθεια σου δεν μπορώ να την αγνοήσω. Δεν σε κρίνω που μπορείς πια και σε άλλα μάτια χάνεσαι, είναι μονάχα που δεν μπορώ εμένα να με φανταστώ δίχως εσένα, είναι που σε ζητούν τα πάντα γύρω μου και δεν ξέρω πως να τα αντιμετωπίσω. Είναι που μου είναι δύσκολο να φαντάζομαι πως τα λόγια σου, άλλων την ζωή γεμίζουν πια ευτυχία. Είναι που και το αγαπημένο μου τραγούδι ακόμα το μοιράστηκες με τον νέο σου έρωτα και πια το μισώ τόσο αυτό, όσο κι αυτά τα καταραμένα γαρύφαλλα για τα οποία μιλάει και με κοίμιζαν. Κι ακόμα περισσότερο μου είναι δύσκολο να πιστέψω πως τίποτα απ' ότι έλεγες δεν το εννοούσες. -Εννοούσα την κάθε μου λέξη, δεν μπορεί να μη με πιστεύεις, δεν μπορεί να μη το ένιωσες. -Ναι το ένιωσα, αλλά μάλλον η καρδιά μου συνήθισε στα λάθη. Όχι δεν σε πιστεύω, όσο κι αν δεν θέλω να σε πληγώσω αυτή είναι η αλήθεια.
Εγώ έμαθα να αγαπάω μία φορά και να μη φοβάμαι να ζω για τον έρωτα μου. Κι αυτό θα συνεχίσω να κάνω, θα κρατήσω τον έρωτα μου για σένα μέσα μου κι ας φορά αγκάθινο στεφάνι. Γιατί μπορεί εγώ να έχασα κι άλλη να νίκησε, μα μη ξεχνάς πως δεν συγκρίνεται μαζί μου, μπορεί κι εκείνη να σ' αγαπά μα για μένα είσαι η ζωή μου. Εγώ καρδιά μου, τον κόσμο ανάποδα μπορώ για σένα να γυρίσω. Όμως τώρα σ' αφήνω να χαθείς και δεν ξέρω αν γι' αυτό πρέπει να σου κρατώ κακία, αλλά όχι, θα ήταν σαν να θυμώνω με τον ίδιο μου τον εαυτό, που μεταξύ μας, με εκείνον τόλμησα να τα βάλω. Πήγαινε τώρα καρδιά μου, έτσι κι αλλιώς δεν θα φύγεις ποτέ.

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Καληνύχτα κόρη μου

Κοιμήσου τώρα μωρό μου, πέρασε ακόμα μια μέρα που φώτισε το γέλιο σου τη ψυχή μου, με γέμισε ελπίδα και μου έδωσε ζωή.

Δώσε μου το χεράκι σου και κράτα με δίπλα σου όσο θα κοιμάσαι.

Θα γίνω φύλακας στην πόρτα των ονείρων σου και θ' αποτρέψω κάθε εφιάλτη να σε τρομάξει. Μα κι αν ακόμα το κάνει, όταν τα όμορφα μάτια σου ανοίξεις, εγώ θα βρίσκομαι δίπλα σου, θα σου κρατώ το χέρι όπως τώρα.



Και να μη σε ταράζουν τα τέρατα παιδί μου. Όσο ζεις στην αγκαλιά μου, δεν θα τολμήσει ποτέ κανένας να σου κάνει κακό. Να κλείνουν τα βλέφαρά σου δίχως ν' ανησυχείς, δίχως να τρομάζεις, θα εξαφανίσω εγώ κάθε σου φόβο.

Κοιμήσου τώρα μωρό μου, σου υπόσχομαι να εμποδίζω εγώ καθετί άσχημο να σε πλησιάσει.

Θα πάρω τα πιο όμορφα όνειρα μου και θα στα χαρίσω, θα ζωγραφίσω τον κόσμο σου με τα πιο φωτεινά χρώματα για να μην υπάρχει πουθενά το σκοτάδι, θα τον γεμίσω αγάπη, φροντίδα και μαλακά σύννεφα για να πατάς. Θα πλάσω εκεί και δύο αγγέλους, να σε προσέχουν και να σ' αγαπούν, για να μην αισθανθείς ποτέ μόνη σου.

Κι εσύ θα είσαι η πριγκίπισσα αυτού του κόσμου, θα παίζεις, θα γελάς, θα πιστεύεις και θα σκέφτεσαι εκεί.

Δεν μπορώ όμως να σου πω με σιγουριά πως αυτός ο κόσμος θα είναι ο καλύτερος, ούτε και να σε πείσω πως έτσι είναι το σωστό να ζεις. Γι' αυτό, θα σου επιτρέψω να τον πάρεις αγκαλιά κι όσο μεγαλώνεις να τον αλλάζεις όπως θες εσύ, να τον στολίσεις και με τα δικά σου όνειρα και με τα δικά σου ιδανικά. Να τον ντύσεις σύμφωνα με τα δικά σου πιστεύω, να αλλάξεις κάποια πράγματα κι άλλα από αυτά να τα πετάξεις.

Κοιμήσου τώρα μωρό μου και να θυμάσαι πως αυτοί οι δύο άγγελοι, θα κρύβονται πάντα εκεί.

Να μαλακώνουν τους πόνους σου, να προσπαθούν να σε κάνουν ευτυχισμένη. Να σε βοηθούν να αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες σου και να έχουν πάντα μια αγκαλιά για να φυλάγεσαι.

Μη σε τρομάζει μικρή μου, τίποτα και κανένας, θα έχεις πάντα κάποιον κοντά σου, που δεν θα σε αφήσει να πάθεις ποτέ κακό, που θα ζει πρώτα για σένα και μετά για τον ίδιο του τον εαυτό.

Πες μου λοιπόν, τι αξίζει να φοβάσαι όταν έχεις γύρω σου τόση αγάπη;

Κοιμήσου τώρα μωρό μου.

Καληνύχτα κόρη μου.

Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

Το παράπονο του Αυγούστου

Και πάλι εσύ ο τιμώμενος μήνας, ο αγαπημένος όλων Αύγουστος.

Θα ήθελα πολύ να σε βλέπω κι εγώ μέσα από τα μάτια των υπολοίπων. Να σε προσμένω και να σε θαυμάζω με την ίδια ανυπομονησία. Να είσαι και για μένα το μικρό θαύμα του χρόνου.

Βλέπεις όμως εγώ σε αντιμετώπιζα πάντα ως απάτη, σε θεωρούσα από παιδί μια πλάνη, που ξεγελούσε τον καθένα με το κόκκινο ολόγιομο φεγγάρι της.



Φεγγάρι μονάχα μιας νύχτας, μα εμένα με τρόμαζε κι ακόμα με φοβίζει τόσο πολύ αυτό το κόκκινο. Μοιάζει θαρρώ με ανοιχτή πληγή στον καλοκαιρινό ουρανό. Σαν να κραυγάζει ο ίδιος ο Θεός κι όπως συμβαίνει με τους ανθρώπους, έτσι και με το κόκκινο φεγγάρι, το κοιτούν όλοι με θαυμασμό διότι διαφέρει.

Κανένας όμως δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει, γιατί φαίνεται ματωμένο.

Με πονά το φεγγάρι σου Αύγουστε, δεν μπορώ να το υπομείνω. Δεν αντέχω να το κοιτώ, μοιάζει ανάμεσα σε τόσα αστέρια που λάμπουν γύρω του, σε τόσα ανθρώπινα μάτια που το κοιτούν μαγεμένα, αυτό να ασφυκτιά.

Υπέφεραν άραγε όλοι εκείνοι οι ζωγράφοι που αντέγραψαν την πλανεύτρα ομορφιά του;
Άντεξαν οι χορδές των κιθαρών που γρατζουνίστηκαν κάτω από φεγγαρόφωτο;
Πόσοι ποιητές ξόδεψαν τους στίχους τους για να τους αφιερώσουν σε αυτό;
Πόσες φωνές τραγούδησαν με λυγμό την μοναξιά τους για 'κεινο;
Πόσα δάκρυα κύλησαν από τα μάτια των ονειροπόλων συγγραφέων, που έπλασαν ιστορίες κάτω από το πορφυρό φως του;

Τι μένει τελικά από 'σενα Αύγουστε;

Ίσως πίκρα μονάχα, όνειρα απραγματοποίητα και θλίψη.


Και το δικό μου παράπονο, που δεν  έμαθες ποτέ.