Το παράπονο του Αυγούστου

Και πάλι εσύ ο τιμώμενος μήνας, ο αγαπημένος όλων Αύγουστος.

Θα ήθελα πολύ να σε βλέπω κι εγώ μέσα από τα μάτια των υπολοίπων. Να σε προσμένω και να σε θαυμάζω με την ίδια ανυπομονησία. Να είσαι και για μένα το μικρό θαύμα του χρόνου.

Βλέπεις όμως εγώ σε αντιμετώπιζα πάντα ως απάτη, σε θεωρούσα από παιδί μια πλάνη, που ξεγελούσε τον καθένα με το κόκκινο ολόγιομο φεγγάρι της.

Φεγγάρι μονάχα μιας νύχτας, μα εμένα με τρόμαζε κι ακόμα με φοβίζει τόσο πολύ αυτό το κόκκινο. Μοιάζει θαρρώ με ανοιχτή πληγή στον καλοκαιρινό ουρανό. Σαν να κραυγάζει ο ίδιος ο Θεός κι όπως συμβαίνει με τους ανθρώπους, έτσι και με το κόκκινο φεγγάρι, το κοιτούν όλοι με θαυμασμό διότι διαφέρει.

Κανένας όμως δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει, γιατί φαίνεται ματωμένο.

Με πονά το φεγγάρι σου Αύγουστε, δεν μπορώ να το υπομείνω. Δεν αντέχω να το κοιτώ, μοιάζει ανάμεσα σε τόσα αστέρια που λάμπουν γύρω του, σε τόσα ανθρώπινα μάτια που το κοιτούν μαγεμένα, αυτό να ασφυκτιά.

Υπέφεραν άραγε όλοι εκείνοι οι ζωγράφοι που αντέγραψαν την πλανεύτρα ομορφιά του;
Άντεξαν οι χορδές των κιθαρών που γρατζουνίστηκαν κάτω από φεγγαρόφωτο;

Πόσοι ποιητές ξόδεψαν τους στίχους τους για να τους αφιερώσουν σε αυτό;

Πόσες φωνές τραγούδησαν με λυγμό την μοναξιά τους για 'κεινο;

Πόσα δάκρυα κύλησαν από τα μάτια των ονειροπόλων συγγραφέων, που έπλασαν ιστορίες κάτω από το πορφυρό φως του;

Τι μένει τελικά από 'σενα Αύγουστε;

Ίσως πίκρα μονάχα, όνειρα απραγματοποίητα και θλίψη.

Και το δικό μου παράπονο, που δεν  έμαθες ποτέ.

Σαν φεγγάρι...

Το φως της σελήνης διαπερνά τα παράθυρά μου και παίζει με τα μάτια μου, άλλη μία νύχτα που καταφέρνει να τα κάνει ν’ ανοίξουν, γι’ ακόμα μία φορά με βασανίζει και μου κρύβει το γιατί.

Αχ, να είχε μιλιά τ’ άτιμο το φεγγάρι, να μου εξηγήσει ότι εγώ αδυνατώ να κατανοήσω. Να είχε χέρια, να με κλείσει στην αγκαλιά του όλα αυτά τα βράδια που με ξυπνά εκείνο κι όχι εσύ.

Να μπορούσε εύχομαι, να μου δανείσει για λίγο τα τόσο λαμπερά και μεγάλα μάτια του, να γίνω κι εγώ σαν φεγγάρι, να τρυπώσω κι εγώ για λίγο εκεί που είσαι εσύ. 

Να γίνω το φεγγαρόφωτο που θα σ’ αγκαλιάζει δίχως χέρια καθώς θα κοιμάσαι, όπως αυτό που εμένα με τρομάζει πλέον, να είμαι δίπλα σου, να σε κοιτώ σιωπηλά, να σ’ αγγίζω τόσο τρυφερά χωρίς να σε ξυπνώ.

Μα είναι αλλιώς το φεγγάρι μάτια μου, σε παγιδεύει με την ομορφιά του κι εσύ αρέσκεσαι να μένεις στην πλάνη του. Σε ξεγελά με τα τρελά σχήματα που στολίζει τον ουρανό, σε ενθουσιάζει με τα διάφορα χρώματά του κι εσύ ξεχνάς να κοιτάξεις πίσω απ’ αυτά.

Λίγο, μονάχα λίγο, αν προσπαθούσες να τραβήξεις πιο πέρα αυτή την παραπλανητική κουρτίνα, τότε θα έβλεπες τα δακρυσμένα μάτια του, την κομματιασμένη του ψυχή, την φοβισμένη του καρδιά.

Γυρνώ και κοιτώ το ρολόι μου, τρεις τα ξημερώματα, δύο ώρες νωρίτερα από χθες, δύο ώρες παραπάνω σκέψεις, παραπάνω πόνου, παραπάνω αναμνήσεων, δύο ώρες παραπάνω μοναξιάς.

Σηκώνομαι από το κρεβάτι και στέκομαι έξω από το παράθυρο, έχει πολύ κρύο και δεν τολμώ να τ’ ανοίξω, στρέφω το βλέμμα μου στο φεγγάρι και το βλέπω από κοντινότερη απόσταση κι αν άπλωνα το χέρι μου θα μπορούσα να το κρατήσω και να το κρύψω ακόμα. Όπως ακριβώς με τους ανθρώπους. Μα δεν το άπλωσα.

Έμεινα να το κοιτώ, έμεινα να σε ζητώ.

Να σου μιλώ μου έλεγες όταν φοβάμαι κι εσύ ορκιζόσουν να βρεις έναν τρόπο να γαληνέψεις την ψυχή μου, όσο μακριά κι αν είσαι.

Και θέλω τόσο να σε φωνάξω κι απόψε, να σου ζητήσω να με κλείσεις στην αγκαλιά σου τώρα που φοβάμαι. Να σου πω, πως κουράστηκα να παλεύω με τον ίδιο μου τον εαυτό κάθε μέρα. Να σου φωνάξω πως σ’ αγαπάω, πως μου λείπεις, πως σ’ έχω ανάγκη.

Μα καρδιά μου, εγώ ζητώ ν’ ακούσεις την σιωπή μου κι όχι τα λόγια μου.

Μπορείς, το ξέρω ότι μπορείς, άλλωστε μόνο εσύ θα τολμούσες.

Έλα λοιπόν, μην αργείς άλλο, πονάω κάθε μέρα περισσότερο κι εσύ δεν αντέχεις να πονάω.

Θα σε περιμένω. Καληνύχτα.

Καληνύχτα φεγγάρι μου.