Σ' ένα παγκάκι στη πλατεία

Κι είναι η νύχτα που σε φέρνει γι' άλλη μια φορά στη σκέψη μου.

Είναι που θέλω να σου φωνάξω να με αγαπήσεις απόψε όσο ποτέ.

Να είμαι δική σου, να ξεχάσεις για λίγο τον κόσμο γύρω σου. Ν' ακουμπήσω στα χείλη σου κάθε μου σ' αγαπάω. Να ξεκουράσεις το κορμί σου πλάι στο δικό μου. Να μπορώ να σε χαϊδέψω και να μη φοβάμαι μη φύγεις μόλις ανοίξουν τα μάτια μου.

Με ρώτησες πριν χρόνια, αν μπορείς να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι. Δεν ήθελα να σου απαντήσω τότε. Ήθελα να σε κοιτάξω στα μάτια και να σου χαρίσω και τα δικά μου όνειρα. Να τα κρατήσεις, να τ' αλλάξεις, να τα κάνεις όλα δικά σου.

Ήθελα να τα πλάσεις με τον τρόπο που εσύ επιθυμούσες, να τα ζωγραφίσεις και να τα ντύσεις με μουσικές της επιλογής σου.

Κι ήρθες πάλι απόψε, να μου κρατήσεις συντροφιά. Ήρθες να σε λατρέψω που υπάρχεις και να σε μισίσω που πρέπει να ζω δίχως εσένα.

Ξέρω όμως πως δεν μπορούν να σβήσουν, τα φώτα αυτής πλατείας που μου τραγουδούσες. Σ' αυτή που είχες φανταστεί ένα παγκάκι μονάχα κι εμάς τους δύο αγκαλιά να κάνουμε τα τραγούδια που αγαπήσαμε, την ίδια μας τη ζωή.

Ξέρω πως σ' αυτή τη πλατεία, θα με πάρεις κάποια στιγμή και θα χορέψουμε αγκαλιά.

Και θα τρέμω κάθε φορά που θα απομακρύνεσαι από κοντά μου και θα σε ζητώ μέχρι να με τυλίξεις ξανά στα χέρια σου. Εκεί που ανήκω, έτσι δεν μου έλεγες γεμάτος σιγουριά; Σε αυτά τα χέρια που δεν πρόλαβα να χορτάσω.

Εγώ όμως θα σε ζητώ σε κάθε μας βήμα, θα ζω και θα πεθαίνω σε κάθε μας ανάσα.

Βλέπεις είχαμε την ικανότητα να συναντίομαστε σε αυτόν τον χορό, σ' αυτόν που δεν χορέψαμε ακόμα και που θα μας ενώνει πάντα.

Μα δεν σου παραπονέθηκα ποτέ.

Γνώριζα πως θα μπορούσα κάθε φορά που σε ψάχνω, να σε βρίσκω στις λέξεις μου. Όπως ήξερες κι εσύ ότι θα υπάρχω πάντα στα ρεφρέν που βασανίζουν τον νου σου.

Εμάς ήθελα αγάπη μου απόψε, σ' ένα παγκάκι στη πλατεία. Λίγο από το μαζί που χρωστάμε ο ένας στον άλλον.

Dance me to the end of the moon

"Το αγαπημένο μου τραγούδι! Χάρισε μου αυτόν τον χορό αγάπη μου" της είπε και άπλωσε το χέρι του.

"Μα, δεν ξέρω τα βήματα, μάτια μου" του απάντησε ανήσυχη.

"Δεν θα χορέψουμε εμείς, δεν θα έχει συγκεκριμένα βήματα ο χορός μας. Θα είναι ο folk rock χορός, της πανσελήνου. Λοιπόν;" Ρώτησε ξανά, δίχως να σταματήσει να την κοιτά στα μάτια.

Εκείνη του έδωσε το χέρι της και κατευθύνθηκαν προς την σκηνή. 

"Show me slowly what I only know the limits of, dance me to the end of love, dance me to the of love. Από την μοναδική φωνή του Leonard Cohen." Της ψιθύρισε γλυκά, τα λόγια του τραγουδιού που ακουγόταν.

"Dance me to the end of the moon" Του είπε και σήκωσε τα μάτια της, για να κοιτάξει την πανσέληνο, από το γυάλινο τζάμι του μαγαζιού.

Το φεγγάρι εκείνο το βράδυ, είχε φορέσει τα καλά του κι έτσι δεν ντράπηκε να εμφανιστεί ολόκληρο. Η λάμψη του ήταν αρκετή, για να φωτίσει κάθε σημείο της πόλης.

Εκείνος σήκωσε το βλέμμα του, στον φωτεινό ουρανό, χαμογέλασε, κοίταξε ξανά την ντάμα του και συνέχισε τον χορό τους.

Τα πόδια και το κορμί του τώρα κινούνταν μηχανικά, αφού αφέθηκε στις αναμνήσεις του για λίγο.

Θυμήθηκε το πρώτο βράδυ που η αγαπημένη του, κοιμήθηκε στα χέρια του και εκείνος έμεινε να την κοιτά.

Έδειχνε τόσο όμορφη εκείνη την νύχτα, χαμογελούσε στον ύπνο της κι εκείνος αναρωτιόταν, τι να ονειρεύεται η ωραία κοιμωμένη του, καθώς την κοιτούσε με λατρεία.

Την αγαπούσε πολύ, ένιωθε όπως δεν είχε νιώσει ποτέ ξανά στη ζωή του. Ήταν ένα συναίσθημα τόσο πρωτόγνωρο για εκείνον, πολλές φορές αγάπησε, όχι όμως έτσι. 

Ήξερε πως πλέον, χάρη σ' εκείνη, μπορούσε να ανασαίνει. Ήξερε πως την είχε ανάγκη, για να χαμογελάει, να αισθάνεται, για να ζει.

Από εκείνο το βράδυ, δεν σταμάτησε ποτέ να την κοιτά, όταν αποκοιμιέται στην αγκαλιά του και να της ψιθυρίζει το τραγούδι που απόψε χόρευαν.

Ένιωσε το χέρι της να του χαϊδεύει το μάγουλο και άφησε τις σκέψεις του, για ν' αφοσιωθεί στην καλή του. 

Τώρα εκείνη χάθηκε στα μάτια του.

Ταξίδεψε το μυαλό της σε ένα κρύο βράδυ του Γενάρη, που τον συνάντησε ξαφνικά στον δρόμο της. 

Θυμάται πως της γέλασε και το πρόσωπο του φωτίστηκε. Έμοιαζε με άγγελο, έναν μελαχρινό άγγελο, με σκούρα, πράσινα μάτια και λαμπερό χαμόγελο.

Από τότε περίμενε αυτή την στιγμή, που θα της ανήκει και θα του ανήκει. Ήθελε να μπορεί να ξεχωρίζει μόνο εκείνη, τον ήχο του μέσα στις φωνές.

Ήθελε μόνο εκείνος να αναζητά τα μάτια της, στα σκοτάδια τους, να χρειάζεται ο ένας τον άλλον.

Τα μάτια της βούρκωσαν, έκρυψε το πρόσωπο της, στο λευκό πουκάμισο του καλού της και μύρισε το άρωμα του, ένα άρωμα που πάντα ξεχώριζε και την ξετρέλενε.

"Εμείς οι δύο θ' αλλάξουμε τον κόσμο, μάτια μου" της είπε γλυκά.

"Ο κόσμος για μένα, άλλαξε όταν ερωτευτήκαμε" του απάντησε.

Της έπιασε το χέρι και βγήκαν έξω από το μαγαζί, απομακρύνθηκαν αρκετά και έφτασαν ως την θάλασσα, στην οποία καθρεφτίζονταν η πανσέληνος. Την έσφιξε στην αγκαλιά του και άρχισαν ξανά να χορεύουν.

"Dance me to the end of the moon" της υπενθύμισε τα λόγια της.