Σ' ένα παγκάκι στη πλατεία

Κι είναι η νύχτα που σε φέρνει γι' άλλη μια φορά στη σκέψη μου.

Είναι που θέλω να σου φωνάξω να με αγαπήσεις απόψε όσο ποτέ.

Να είμαι δική σου, να ξεχάσεις για λίγο τον κόσμο γύρω σου. Ν' ακουμπήσω στα χείλη σου κάθε μου σ' αγαπάω. Να ξεκουράσεις το κορμί σου πλάι στο δικό μου. Να μπορώ να σε χαϊδέψω και να μη φοβάμαι μη φύγεις μόλις ανοίξουν τα μάτια μου.

Με ρώτησες πριν χρόνια, αν μπορείς να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι. Δεν ήθελα να σου απαντήσω τότε. Ήθελα να σε κοιτάξω στα μάτια και να σου χαρίσω και τα δικά μου όνειρα. Να τα κρατήσεις, να τ' αλλάξεις, να τα κάνεις όλα δικά σου.

Ήθελα να τα πλάσεις με τον τρόπο που εσύ επιθυμούσες, να τα ζωγραφίσεις και να τα ντύσεις με μουσικές της επιλογής σου.

Κι ήρθες πάλι απόψε, να μου κρατήσεις συντροφιά. Ήρθες να σε λατρέψω που υπάρχεις και να σε μισίσω που πρέπει να ζω δίχως εσένα.

Ξέρω όμως πως δεν μπορούν να σβήσουν, τα φώτα αυτής πλατείας που μου τραγουδούσες. Σ' αυτή που είχες φανταστεί ένα παγκάκι μονάχα κι εμάς τους δύο αγκαλιά να κάνουμε τα τραγούδια που αγαπήσαμε, την ίδια μας τη ζωή.

Ξέρω πως σ' αυτή τη πλατεία, θα με πάρεις κάποια στιγμή και θα χορέψουμε αγκαλιά.

Και θα τρέμω κάθε φορά που θα απομακρύνεσαι από κοντά μου και θα σε ζητώ μέχρι να με τυλίξεις ξανά στα χέρια σου. Εκεί που ανήκω, έτσι δεν μου έλεγες γεμάτος σιγουριά; Σε αυτά τα χέρια που δεν πρόλαβα να χορτάσω.

Εγώ όμως θα σε ζητώ σε κάθε μας βήμα, θα ζω και θα πεθαίνω σε κάθε μας ανάσα.

Βλέπεις είχαμε την ικανότητα να συναντίομαστε σε αυτόν τον χορό, σ' αυτόν που δεν χορέψαμε ακόμα και που θα μας ενώνει πάντα.

Μα δεν σου παραπονέθηκα ποτέ.

Γνώριζα πως θα μπορούσα κάθε φορά που σε ψάχνω, να σε βρίσκω στις λέξεις μου. Όπως ήξερες κι εσύ ότι θα υπάρχω πάντα στα ρεφρέν που βασανίζουν τον νου σου.

Εμάς ήθελα αγάπη μου απόψε, σ' ένα παγκάκι στη πλατεία. Λίγο από το μαζί που χρωστάμε ο ένας στον άλλον.

Για σένα παιδί μου

Γράφω ώστε να σου δώσω μία μικρή ιδέα, για το πόσο σ’ αγαπώ.

Γράφω αυτή τη φορά για σένα παιδί μου, για εσένα που ήρθες τόσο απρόσμενα κι έγινες η ηλιαχτίδα που  γέμισε με φως κάθε σκοτάδι της ζωής μου.

Θα ήθελα να  μπορούσα να σου δώσω όλο τον κόσμο, να τον κλείσω στα δύο μικρά χεράκια σου και να τον κάνεις εσύ ό,τι θέλεις, να τον πλάσεις σύμφωνα με τα δικά σου όνειρα, με τα δικά σου θέλω. Να κάνεις όμορφα όνειρα εκεί μέσα και να πραγματοποιηθούν όλα.

Επιθυμώ να σου χαρίσω κάθε χαμόγελο του πλανήτη, να το φορέσω στα χειλάκια σου και να μην σβήσει ποτέ. Να μην γνωρίσει η καρδούλα σου πόνο και δάκρυα, γιατί δεν σου αξίζουν μάτια μου, εσύ γεννήθηκες μονάχα για να λάμπεις.

Εσύ είσαι το δώρο που δεν τόλμησα ποτέ να ζητήσω και μου δόθηκε απλόχερα, είσαι η ευχή που δεν έκανα σε κανένα πεφταστέρι κι όμως κράτησα όλο τον ουρανό στα χέρια μου, μόλις ήρθες στον κόσμο.

Θεώρησα πως έγινα μητέρα όταν έμαθα για την ύπαρξη σου, όταν σε πήρα πρώτη φορά στην αγκαλιά μου το μετάνιωσα και είπα πως τότε έγινα μητέρα, μα έκανα πάλι λάθος. Ένιωσα πως έγινα μάνα, γυναίκα, άνθρωπος, όταν άκουσα για πρώτη φορά την φωνή σου, να μου λέει « Σ’ αγαπάω μανούλα».

Εύχομαι να μπορούσε να σταματήσει ο χρόνος, κάθε φορά που σε κρατώ σφιχτά στην αγκαλιά μου, για να μπορέσω να σε χορτάσω. Να μην σε αφήσω ποτέ και για κανέναν λόγο από τα χέρια μου, να σε προστατεύσω από καθετί άσχημο. Να γίνω η ασπίδα στη ζωή σου.

Δεν θα σκεφτόμουν ποτέ κάτι καλύτερο που θα μπορούσα να ζητήσω, τι πιο όμορφο θα μπορούσε να συμβεί στη ζωή μου πέρα από εσένα. Δεν μπορώ ν’ αναλογιστώ ποια άλλη μυρωδιά εκτός από την δική σου, θα γαλήνευε την ψυχή μου αμέσως. Δεν μπορώ να φανταστώ πια την ζωή μου δίχως τα ματάκια σου να με κοιτούν και δεν μ’ ενδιαφέρει αυτή που είχα πριν από εσένα.

Έγινες ένας νέος δρόμος να βαδίσω, με έκανες να ξεχάσω μέσα σε μια στιγμούλα τα πάντα, έγινα παιδί μαζί σου γι’ άλλη μια φορά, άρχισα να ζω απ’ την αρχή. Μου έδωσες χίλιους λόγους να χαμογελώ κάθε πρωί που ανοίγω τα μάτια μου και να μην σταματώ ν’ αγωνίζομαι ό,τι κι αν τύχει.

Γράφω για να σου πω πως γεννήθηκα μαζί σου, γεννήθηκα με το γέλιο σου, γεννήθηκα με το βλέμμα σου, γεννήθηκα με το χάδι σου και τώρα υπάρχεις μόνο εσύ, εσύ που έγινες  ο λόγος να χτυπά η καρδιά μου σε τρελούς ρυθμούς, έγινες ο λόγος της ευτυχίας μου, ο λόγος που έδιωξα από την ζωή μου κάθε άσχημη σκέψη, ο λόγος που χαμογελάω, που ανασαίνω, που ζω.

Γράφω γιατί έγινες τα φτερά μου και μαζί σου έκανα τα πιο όμορφα ταξίδια καρδούλα μου. Γράφω μα δεν μου φτάνουν οι λέξεις, για να σου εξηγήσω πως άγγιξα όλα τα άστρα, όταν σε κράτησα στα χέρια μου. Είσαι το όνειρο που έψαχνα μια ζωή να βρω, η προσευχή που αναζητούσα.

Γράφω γιατί δεν περιμένω τίποτα άλλο πια από την ζωή μου, αν έχω εσένα.

Γράφω γιατί σ’ αγαπώ.

Η αγκαλιά

( Ένα κείμενο της Δήμητας Τριανταφύλλου που ήθελε να μοιραστεί με όλους μας και μας μιλά για το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο,την αγκαλιά)

Σήμερα λένε είναι η παγκόσμια μέρα της αγκαλιάς.

Αγκαλιά, εύκολη στα εύκολα, αγκαλιά προστασίας, αγάπης, ζεστασιάς. Όλων των ειδών οι αγκαλιές γιορτάζουν σήμερα.

Η απραγματοσίνη, όμως είναι μια και μου την εξήγησε ένα δεκαπεντάχρονο, είναι

η αγκαλιά είναι κύκλος προστασίας και εμπιστοσύνης.

Κι όταν αυτή προδοθεί, η αγκαλιά ξεχειλώνει άλλα μένει εκεί, η αγκαλιά είναι δεσμά φτιαγμένα από σίδερο, τόσο γερά, δεμένα σφιχτά.

Σφιχτά, μαγικά τόσο μαγικά που σαν έρθει, θαλασσοταραχητο σίδερο δεν σκουριάζει, δεν σπάει γίνεται λάστιχο.

Λάστιχο που τεντώνει αλλά βαστά γερά σαν άγκυρα στον βυθό, αγκαλιά εύκολη στα εύκολα, αγκαλιά εύκολη στα δύσκολα.

Απλά μιαν αγκαλιά για όλους.

Απλά σ' αγαπάω

Ο ήλιος σήμερα είχε τα κέφια του και τους ευνόησε να περάσουν όμορφα στην σημερινή τους βόλτα.

Βγάλανε τα μπουφάν τους, αφού είχε αρκετή ζέστη για να τα φορούν, τα ακουμπήσανε στο έδαφος και κάθισαν πάνω τους, για να ξεκουραστούν.

Εκείνος έκλεισε τα μάτια του γλυκά κι έγειρε στο πλάι το κεφάλι του, για να χαλαρώσει από την ένταση της μέρας. Το πρόσωπο του, το φωτίζει ο ήλιος και είναι γαλήνιο, ξένοιαστο.

Εκείνη στέκεται και τον κοιτά, χαμογελάει, με μισόκλειστα μάτια, και δεν είναι η πρώτη φορά. Τι δεν θα 'δινε για να ήταν μία στιγμή μέσα στο μυαλό του, ή ακόμα και σε μερικές σκέψεις του.

Να μάθει γιατί γελάει, με τι προβληματίζεται, γιατί μερικές φορές πονάει, να μάθει τι είναι αυτό που τον κάνει ευτυχιμσένο.

Πόσο τον λάτρευε; Έφθανε μόνο ένα του βλέμμα για να τον ερωτευτεί ξανά. Και αυτό το ξανά, δεν τελείωνε ποτέ.

Ήταν το ταξίδι τους, μόνο που δεν είχε προορισμό και ίσως αυτό να τους ένωνε ακόμα περισσότερο, το ότι ήταν συνταξιδιώτες, μόνο οι δυο τους.

"Δεν ξέρω αγάπη μου γιατί γελάς στον ύπνο σου, δεν ξέρω ποιος τα όνειρα σου συντροφεύει και σε ποιους κόσμους ταξιδεύεις τώρα, το μόνο που γνωρίζω πως σ’ αγαπάω.

Ακούγονται φτωχά τα λόγια μου για να σου περιγράψω το πόσο, μοιάζουν λίγες όλες οι λέξεις του κόσμου για να σου γράψω για την αγάπη μου και είναι λίγα όλα τα τραγούδια του κόσμου για να σου την τραγουδήσω.

Θέλω μόνο να σου πω μόνο, πως εγώ είμαι εδώ πλάι σου, δίπλα σου και θα είμαι για όσο ζω ο δικός σου φύλακας άγγελος. Θα σε κρατάω στα χέρια μου ζεστά.

Δεν ξέρω πως είναι μακριά σου κι ούτε θέλω να μάθω, είσαι εσύ η αρχή μου και το τέλος μου, η αγάπη που με έκανε να ξεχάσω το παρελθόν μου και να ζω την κάθε μέρα όπως της αξίζει, μοναδικά." Του είπε και τον φίλησε τρυφερά στο μέτωπο.

Εκείνος την πήρε αγκαλιά, άρχισε να παίζει με το κρεμαστό στον λαιμό της, που εκείνος της είχε χαρίσει και της είπε:

"Το ξέρεις ότι με εντυπωσιάζεις όταν μου μιλάς έτσι, γλυκιά μου; 

Θυμάμαι κάποια μέρα, στο είχα αναφέρει ξανά και μου απάντησες πως τα λόγια σου, είναι μοναδικά, μόνο όταν τα πλάθει η ψυχή σου.

Πως λοιπόν, να μην σε αγαπάω με όλη μου την δύναμη; Όταν η δύναμή μου είσαι εσύ. Πως τα μάτια σου, να μην είναι ο ουρανός μου και τα λόγια σου, προσευχές μου;

Πως το γέλιο σου, να μην είναι τα πάντα για εμένα; Αφού δεν τολμώ ούτε να σκεφτώ, οτιδήποτε που γνωρίζω πως μπορεί να σε πληγώσει.

Αφού ζω για να χαμογελάς, αφού υπάρχω για να με αγαπάς!

Θυμάμαι, μου είχες πει πως εσύ θα είσαι πάντα ο φύλακας άγγελος μου. Θα με προστατεύεις από κάθε στεναχώρια και θα διώχνεις τους εφιάλτες που με εμποδίζουν να κοιμηθώ.

Κι έτσι μου απέδειξες πως δεν είμαι μόνος μου και πως δεν θα είμαι ποτέ.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ, τις μέρες που προσπαθούσα να σε κάνω να γελάσεις, με κάθε πιθανό τρόπο. Αλλά και οι νύχτες που δεν μπορούσα να κοιμηθώ και σε βομβάρδιζα με διάφορες ερωτήσεις, μέχρι να κουραστείς και να καλύψεις το κεφάλι μου με την κουβέρτα σου, για να σταματήσω.

Ήμουν και θα είμαι δίπλα σου, θα μοιράζομαι την κάθε σου χαρά και θα μαλακώνω τον πόνο σου.

Θα σου κρατώ συντροφιά, όταν θα αισθάνεσαι μόνη σου και θα σου χαμογελάω, όταν δεν πάνε καλά τα σχέδια σου. Γιατί σ' αγαπάω.

Ωραία τα λέω ο άτιμος" 

Άρχισαν να χαχανίζουν σαν παιδιά.

"Ναι, ωραία τα λες" πρόσθεσε σαρκαστικά.

"Παραδίνεσαι;" ρώτησε χαμογελώντας γλυκά.

"Δεν παραδίνομαι ποτέ μάτια μου"

Την φίλησε γλυκά.

"Λοιπόν;" ξαναρώτησε.

"Παραδίνομαι!" Του ψιθύρισε

Σ' έχω ανάγκη μάτια μου

"Μ' αγαπάς;" ρώτησες κοιτώντας με στα μάτια.
Δεν σου απάντησα, έπιασα το χέρι σου και το ακούμπησα στο μέρος της καρδιάς μου. 

"Λοιπόν, χρειάζεσαι απάντηση μάτια μου;" Ρώτησα και γύρισα την πλάτη μου να κοιτάξω την πόλη από ψηλά, στην προσπάθειά μου να κρύψω το δάκρυ που κύλησε από τα μάτια μου.

Άκουσα το βήμα και την ανάσα σου να με πλησιάζουν. Τα χέρια σου τώρα είναι δεμένα γύρω από την μέση μου και το κεφάλι σου γερμένο στον ώμο μου.

"Γιατί κλαις αγάπη μου, εγώ φταίω;" ακούστηκε η φωνή σου, σαν γλυκό τραγούδι στ' αυτιά μου.

"Όχι ακριβώς, δεν φταίει τίποτα. Μου είναι όμως δύσκολο να καταλάβω το πόσο σ' αγαπάω.

Είναι αδιανόητη η χαρά μου όταν είμαστε μαζί και μεγάλη η στεναχώρια μου όταν είσαι μακριά μου.

Νιώθω εξαρτημένη από την αγκαλιά σου και μαγεμένη από το πράσινο χρώμα των ματιών σου.

Θέλω να με κρατάς, να με προσέχεις, να με φροντίζεις, να μ' ακούς, να με αντέχεις, να μ' αγαπάς. Θέλω να είσαι δικός μου!

Θέλω να είμαι το μόνο αστέρι στον ουρανό σου, το μόνο όνειρο για τ' οποίο αξίζει να ελπίζεις, η μόνη που θα σφίξεις στα χέρια σου, η χαρά σου, το παρόν και το μέλλον σου.

Δεν είμαι εγωίστρια, μη σκεφτείς πως τα θέλω όλα δικά μου, ένα σου ζητώ, να μην πάψεις ποτέ να είσαι πλάι μου. 

Αυτόν τον πόνο δεν θα τον αντέξω καρδιά μου, δεν θ' αντέξω να μην ξανακούσω την φωνή σου, να μην ξανανιώσω την αγκαλιά σου και να μην ξαναντικρίσω τα μάτια σου, μάτια μου.

Σου υπόσχομαι να είμαι δίπλα σου σε κάθε σου βήμα, να σε κρατώ, να γίνω η ζωή σου, να είμαι ο ήλιος που θα φωτίζει τις δύσκολες μέρες σου και να σ' αγαπάω όσο θ' ανασαίνω, τον αέρα που εσύ μου χαρίζεις.

Δες την πόλη μας από εδώ, τι όμορφη που φαίνεται φωτισμένη. Αν μπορούσα θα έμενα εδώ και θα την κοιτούσα όλη νύχτα, δίχως να κλείσω τα μάτια μου ούτε για μια στιγμή. 

Εδώ επέλεξα να σου πω αυτά τα λόγια. Στο αγαπημένο μου μέρος, εδώ αποφάσισα να σου εξηγήσω το πόσα σημαίνεις για εμένα και πλέον από εδώ, θα αρχίζει το παραμύθι μας."

Τα χέρια σου ζεσταίνουν ακόμα την μέση μου και τώρα τα νιώθω να με τυλίγουν ακόμα πιο σφιχτά και εύχομαι να μην μ' αφήσεις ποτέ. Να ξεχαστώ εδώ. 

"Θα 'θελα με απλές λέξεις, να σου περιγράψω, όλα όσα σημαίνεις για εμένα. Να σου εξηγήσω τον παράξενο χτύπο της καρδιάς μου κάθε φορά που σε κοιτώ.

Μακάρι να μπορούσα να σε κρατώ αγκαλιά για μια ζωή. Να κοιτάζω τα μάτια σου και να μεθάω με τ' άρωμα σου. 

Θα 'θελα κι εγώ να μείνω εδώ, στο αγαπημένο σου μέρος, μαζί σου και να σε βλέπω σαν πορσελάνινη κούκλα, να κοιτάς την θέα, με τόση λαχτάρα.

Σου ορκίζομαι, να σε προσέχω, να σε κρατώ γερά από το χέρι, να σ' αγαπάω περισσότερο κάθε μέρα, να είσαι το όνειρο μου, το μέλλον, το παρόν, μα και το παρελθόν μου, αφού δεν θέλω να θυμάμαι την ζωή μου δίχως εσένα.

Είσαι η αγάπη μου, ο άνθρωπος που μου χάρισε ξανά την ευτυχία. Είσαι δική μου. Σ' αγαπάω για πάντα". Μου ψιθύρισες.

Τα καστανά μαλλιά σου, μοιάζουν χρυσά κάτω από τα φώτα της πόλης και σηκώνω το χέρι μου να τα χαϊδέψω.

Σ' έχω ανάγκη μάτια μου. Μείνε δίπλα μου για πάντα. Για μένα, πρώτα θα χαθούν τ' αστέρια και μετά εσύ. Θέλω να είμαστε πάντα ένα, εσύ κι εγώ, εμείς....